فوروارد کردن یا نکردن؟ (مساله ای نیست!)

این متن به یادم انداخت که یک سوالی مدتهاست ذهنم رو به خودش مشغول کرده و همیشه قبل از فوروارد کردن هر میلی یا در زمان نوشتن آدرس گیرنده های میل بهش فکر می کنم و جواب دقیقی هم برایش ندارم: «وقتی نوشته یا عکس یا هر چیز دیگری  را برای کسی فوروارد می کنید منظورتان چیست؟» تایید، تکذیب، نظرخواهی، مسخره کردن یا چی؟ مثال من فوروارد کردن میلی است که شامل عکس بچه های یک مدرسه که در اثر آتش سوزی صورتشان آسیب دیده بود همراه خبر تصویب کمک مالی شهرداری تهران به لبنان در شورای شهر است که واکنش تندی از سوی یکی از دوستان داشت و برایم عجیب بود.

وقتی از چند تا از دوستان نزدیک نظرشان رو پرسیدم، نظرها خیلی متفاوت بود: بعضی «تایید» رو بدیهی فرض می کردند و می گفتند مطمئنا فرستنده موافق موضوع بوده وگرنه فوروارد نمی کرده، برخی دیگه می گفتند خودشان وقتی مطلب جالبه مستقل از اینکه با مطلب موافقند یا مخالف، آن رو برای دوستانشان فوروارد می کنند. یکی دیگه از دوستان می گفت خودش هم دچار همین مشکله و سوتفاهم هایی از این دست رو محتمل می دونه و به همین دلیل خیلی از میل ها را برای خیلی از دوستانش فوروارد نمی کند و لیست دریافت کنندگان را بطور گزینشی (فیلتر شده) برحسب هر میل انتخاب می کند.

نظر شما چیه؟

آنکه ناموخت از گذشت روزگار … هیچ ناموزد ز هیچ آموزگار

I’ve learned…. That the best classroom in the world is at the feet of an elderly person

I’ve learned…. That when you’re in love, it shows

I’ve learned…. That just one person saying to me, ‘You’ve made my day!’ makes my day

I’ve learned…. That having a child fall asleep in your arms is one of the most peaceful feelings in the world

I’ve learned…. That being kind is more important than being right

I’ve learned…. That you should never say no to a gift from a child

I’ve learned…. That I can always pray for someone when I don’t have the strength to help him in some other way

I’ve learned…. That no matter how serious your life requires you to be, everyone needs a friend to act goofy with

I’ve learned…. That sometimes all a person needs is a hand to hold and a heart to understand

I’ve learned…. That walks with my father around the block on summer nights when I was a child did wonders for me as an adult

I’ve learned…. That life is like a roll of toilet paper. The closer it gets to the end, the faster it goes

I’ve learned…. That we should be glad God doesn’t give us everything we ask for

I’ve learned…. That money doesn’t buy class

I’ve learned…. That it’s those small daily happenings that make life so spectacular

I’ve learned… That under everyone’s hard shell is someone who wants to be appreciated and loved

I’ve learned…. That to ignore the facts does not change the facts

I ‘ve learned…. That when you plan to get even with someone, you are only letting that person continue to hurt you

I’ve learned…. That love, not time, heals all wounds

I’ve learned…. That the easiest way for me to grow as a person is to surround myself with people smarter than I am

I’ve learned…. That everyone you meet deserves to be greeted with a smile

I’ve learned…. That no one is perfect until you fall in love with them

I’ve learned… That life is tough, but I’m tougher

I’ve learned…. That opportunities are never lost; someone will take the ones you miss

I’ve learned…. That when you harbor bitterness, happiness will dock elsewhere

I’ve learned…. That I wish I could have told my Mom that I love her one more time before she passed away

I’ve learned…. That one should keep his words both soft and tender, because tomorrow he may have to eat them

I’ve learned…. That a smile is an inexpensive way to improve your looks

I’ve learned…. That when your newly born grandchild holds your little finger in his little fist, you’re hooked for life

I’ve learned…. That everyone wants to live on top of the mountain, but all the happiness and growth occurs while you’re climbing

I’ve learned…. That the less time I have to work, the more things I get done

با تشکر از دوست عزیزم امیر

سر آغاز

به نام او

سلام

ولی بعد

شما هم شاید اگر روز تولدتون یک همچین متنی را می خوندید شاید برای اولین بار (دروغ دروغه حناق که نیست!) به فکر وبلاگ نوشتن می افتید:

Why not seize the day to check out how your life is going? Rethink your errors and remember your successes, forgive yourself for your failures and take pride in your achievements. And remember that these errors, successes, failures and achievements are your story, the story of your life.
And for this reason they should all be equally valued. Without them, you would not be who you are today.

چون هیچ کس بجز یک دوست آرام قابل اعتماد! نمی داند که وبلاگ صاحاب (ر.ک. کارتون خونه مادربزرگه) کیه و فعلا تا اطلاع ساندویچ! هم قرار نیست کسی بدونه، پس بدون ترس از تاریخچه شخصی (ر.ک. سفر به دیگرسو-کارلوس کاستاندا) و بدون اینکه برای نوشتن 10 خط متن وبلاگی 3 روز فکر کنیم، هر چیزی که دوست داریم از خودمان صادر می کنیم.

راستی صبح یک تصمیم گرفتم که الان فکر می کنم جالب بوده و جواب داده

پیش خودم گفتم: حالا بیاییم این روز رو از دست هیچ بنی بشری (با تسامح و تساهل بسیار: هیچ موجودی) ناراحت و عصبانی نشیم و اگر کسی کاری کرد نه چندان انسانی به یاد حسین الهی قمشه ای که می گفت وقتی می گویند طرف آدم رو یاد بدهکاریهاش می اندازه یعنی یک چیزایی از آدمیت کم داره و تمام کارهای چپه و سخیف مثل بخل و …  خنده داره، ما هم با دیدن این طلبکاران از عالم و آدم بخندیم.

الان که شب از نیمه گذشته و سوت شروع روز بعد رو زدند تصمیم گرفتم که تولدم بجای دیروز فردا باشه خلاصه یک چیزی شبیه فیلم Groundhog Day فقط امیدوارم قابل تعمیم باشد و دوستان و رهگذران و رانندگان و حتی مسولین برق و … یاری کنند تا ما موفق شیم این تصمیم بومی شده برای مقابله با چالشها رو نهادینه کنیم.